Bezdomne czy wolno żyjące?

Można śmiało stwierdzić, że koty żyją… dosłownie wszędzie i są spotykane niemal na całym świecie.

W Polsce koty bytują głównie na terenach ogródków działkowych i w okolicy osiedli mieszkaniowych. Opiekują się nimi społeczni opiekunowie, którzy najczęściej wspierani są przez organizacje społeczne. Koty bytujące na terenach otwartych należą do grupy zwierząt wolno żyjących (dzikich), czyli nieudomowionych, sama zaś nazwa „koty wolno żyjące” występuje w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Oczywiście w grupie kotów wolno żyjących zawsze znajdą się koty bardziej ufne i lgnące do człowieka (ewentualnie tylko do opiekuna), ale jednak w zdecydowanej większości koty wolno żyjące są zwierzętami dzikimi – chętnie korzystają z pomocy opiekunów np. w zakresie dokarmiania, zachowując jednak przy tym swoją niezależność i w 100% korzystając ze swojej wolności. Są to osobniki, które przyszły na świat na wolności, w ten sposób były wychowywane i nadal tak funkcjonują – jako członkowie kocich populacji.

Drugą grupę kotów, znacznie mniej liczną, stanowią koty bezdomne. Definicja „zwierzęcia bezdomnego” również została uregulowana na gruncie ustawy o ochronie zwierząt. Zgodnie z definicją ustawową „zwierzęcia bezdomnego” kotem bezdomnym jest tylko taki kot, który miał właściciela i dom, jednak z różnych przyczyn ten dom utracił (np. uciekł, został porzucony, zaginął właścicielowi) i nie można ustalić właściciela takiego kota lub innej osoby, która się dotąd tym kotem opiekowała. Kot, który stracił dom i znajdzie się na wolności nie staje się „kotem wolno żyjącym”. Jest kotem bezdomnym, który może przystosować się do takiego życia albo nie.

Pojęć „kot bezdomny” i „kot wolno żyjący” nie powinno się zatem używać zamiennie.

 

Podstawa prawna: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

Fot.: AnHel

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.